บทที่ 2 ฉันบอกแล้ว... เข็มของฉันมันใหญ่มาก เธอไม่เชื่อเองหนิ
ห้องทั้งห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจหนัก ๆ ที่ดังสม่ำเสมอในความมืด
ม่านฝันนอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของรามสูร ผิวกายเปลือยเปล่าซุกอยู่กับอกกว้าง ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาโอบล้อมเธอไว้ราวกับไม่ต้องการให้เธอไปไหน แต่ถึงอย่างนั้น… ความหนาวเหน็บบางอย่างกลับแทรกซึมผ่านหัวใจเธอ
“ฉันบอกแล้ว... เข็มของฉันมันใหญ่มาก เธอเล่นไม่เชื่อเองหนิ”
รามสูรขยับตัวเล็กน้อย ปลายนิ้วแข็งแรงลากผ่านแผ่นหลังเนียนของเธอเบา ๆ คล้ายจงใจ… ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำอย่างเย็นชา
“เจ็บมากรึไง?”
ม่านฝันเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ใช่… เธอเจ็บ เจ็บแทบขาดใจ แต่เธอไม่ได้เจ็บที่ร่างกาย… เธอเจ็บที่หัวใจ
ริมฝีปากร้อนจัดของเขาประทับลงบนหน้าผากของเธอแผ่วเบา ราวกับปลอบโยน ก่อนที่เสียงหยัน ๆ จะดังขึ้นติดใบหู
“ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไง? ทีเมื่อคืนยังร้องครางเรียกชื่อฉันแทบขาดใจอยู่เลย ตอนนี้มาทำสำออยแกล้งเจ็บไปได้?”
ม่านฝันเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่งามสั่นระริก
“นี่คุณ อย่าพูดไรไร้ยางอายแบบนี้ได้ไหม...”
“นี่คิดจะเรียกร้องความสนใจหรอ?” เขาแสยะยิ้มเย็นชา “ผู้หญิงอย่างเธอ ฉันเจอมาเยอะแล้วม่านฝัน อย่ามาทำเป็นใสซื่อหน่อยเลย”
พูดออกมาได้ทั้งที่รู้แล้วแท้ๆว่านั่นเป็นครั้งแรกของเธอ
ใช่เธอเสียความสาวบริสุทธิ์ให้คนตรงหน้าแล้ว
“...”
ม่านฝันนิ่งงัน หัวใจเธอบีบรัดแน่นขึ้นมาอย่างเจ็บปวด เธอรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายแบบไหน… เขาโหดเหี้ยม ไร้หัวใจ และปากร้ายจนน่ากลัว แต่เธอกลับยังโง่เง่าเผลอไผลตกหลุมพรางของเขา
“จะเดินไหวไหมยังไม่รู้เลยคนบ้า”
เธอซุกหน้าลงกับอกกว้าง มือกำผ้าห่มแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอหน่วยตา
“เห้อ…ถ้ามันทำให้เธอเจ็บจริง ๆ ฉันขอโทษก็แล้วกัน แต่ฉันไม่ผิดเพราะเธอเล่นยั่วฉันเองหนิ”
เสียงเรียกของเขาเย็นเยียบ แต่เมื่อเห็นว่าเธอสั่นเทาไปทั้งร่าง รามสูรพลันพลิกตัวเธอให้หันมาหาเขา ใบหน้าคมนิ่งสนิท มีเพียงแววตาคมเข้มที่จับจ้องมองเธออย่างกดดัน
“ร้องไห้ทำไมเล่า?”
“เปล่าค่ะ…”
ม่านฝันกัดริมฝีปากแน่น เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอีกแล้ว… มันห้ามไม่อยู่จริง ๆ
“แล้วใครมันจะไปรู้ว่าครั้งแรกของเธอเล่า”
“ไอ้คนลามก คนใจร้าย”
รามสูรจ้องเธอนิ่ง ก่อนจะถอนหายใจแรง ๆ อย่างไม่สบอารมณ์
“หุบปากดิ…ใครมันจะไปผ่อนแรงได้ว่ะ แล้วอีกอย่างน้ำตาเธอไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกผิดหรอกนะ ถ้าหวังจะให้ฉันอ่อนโยน เธอก็โง่เต็มทน”
น้ำเสียงเย้ยหยันของเขาทำให้ม่านฝันสะอื้นหนักขึ้น
“ใช่ฉันโง่ ถ้าฉันฉลาดคงไม่…”
รามสูรมองเธออย่างเบื่อหน่าย แต่แล้วเขากลับยกมือขึ้น พร้อมลูบแก้มที่เปียกน้ำตาของเธออย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มขาวนวลเบา ๆ ราวกับขัดกับคำพูดปากร้ายของตัวเอง
“ไม่อะไร…ฉันไม่ได้ชอบเห็นผู้หญิงร้องไห้บนเตียงหรอกนะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยช้า ๆ “แล้วฉันก็ไม่มีเวลามานั่งปลอบเธอเหมือนพวกผู้ชายคนอื่นๆของเธอหรอก จำไว้ซะ!”
“คุณรักฉันไหม”
ม่านฝันกลืนสะอื้นลงคอ… เจ็บ เจ็บยิ่งกว่าถูกฉีกหัวใจออกเป็นเสี่ยง ๆ
เธอช่างโง่เขลาที่คิดว่าจะได้สัมผัสถึงความอ่อนโยนจากเขา...
และเธอคงโง่กว่านั้น ถ้ายังคิดว่าจะสามารถทำให้ปีศาจตัวนี้มีหัวใจได้!
“รักหรอ ถามอะไรโง่ๆ”
“แต่ฉันรักคุณ…”
ม่านฝันเม้มริมฝีปากแน่น... เธอเองก็ไม่รู้เหตุผลแน่ชัด รู้เพียงแต่ว่าความรู้สึกที่หลั่งไหลท่วมท้นนี้มันเกินจะต้านไหว...
เธอกำลังกลัว...
กลัวว่าความอ่อนโยนนี้จะเป็นเพียงภาพลวงตา...
กลัวว่าเมื่อแสงอาทิตย์ขึ้นมาในเช้าวันใหม่... ทุกอย่างจะหายไป
“อย่าทิ้งฉันไป...”
เสียงทุ้มต่ำก้องสะท้อนอยู่ในความฝัน...
“ฉันอยู่นี่ม่านฝัน…”
ใบหน้าของเขาปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิดอีกครั้ง…
ริมฝีปากร้อนผ่าวที่เคยแนบลงบนเนื้อนวลของเธอ…อ้อมกอดแข็งแกร่งที่เคยโอบกระชับเธอแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป…และดวงตาคู่นั้น… ดวงตาที่เคยมองเธอด้วยความอบอุ่น แม้จะมีเพียงเสี้ยววินาทีเดียวก็ตาม
"ฮึก..."
ม่านฝันก้มหน้าลง มือเล็กกำผ้าห่มแน่น ร่างกายสั่นสะท้านจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้
ทำไมถึงยังฝันถึงเขาอีก...? ทำไมถึงยังต้องเจ็บปวดแบบนี้...?
เธอกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาร่วงลงมาเปียกชุ่มบนมือ...
"พอเถอะ... ได้โปรด..."
ขอให้เธอเลิกรักเขาเสียที…
ขอให้หัวใจที่แตกสลายนี้… ได้ถูกซ่อมแซมสักที…
ขอให้ความทรงจำที่เจ็บปวด… หายไปจากชีวิตของเธอสักที...
เธอคิดว่าเวลาสี่ปีที่ผ่านมา มันคงจะทำให้เธอลืมเขาได้…แต่เปล่าเลย… ทุกค่ำคืนที่เธอปิดตาลง ภาพของเขายังคงชัดเจนเหมือนเดิม
"คุณแม่ข๋า..."
เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นข้างกาย
มือเล็ก ๆ สัมผัสเบา ๆ ที่แก้มของเธอ ก่อนจะเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด
ม่านฝันเงยหน้าขึ้น… มองดวงตากลมใสที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาของเด็กหญิงวัยสามขวบที่กำลังมองเธอด้วยความเป็นห่วง
"ราเชล..."
"คุณแม่ข๋าร้องไห้ทำไมคะ?"
เด็กน้อยขยับเข้ามาใกล้ พร้อมกอดแขนเธอแน่นขึ้น พวงแก้มอวบอิ่มแนบชิดกับแขนของเธออย่างออดอ้อน
ม่านฝันรีบเช็ดน้ำตา ยิ้มให้ลูกสาวแม้หัวใจของเธอจะแตกสลาย
"แม่ไม่ได้ร้องไห้หรอกค่ะ แม่แค่ฝันร้ายนิดหน่อย"
"ฝันร้ายอะไรคะคุณแม่?"
"เกี่ยวกับ... คนใจร้ายคนนึงค่ะ"
ราเชลกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะถามต่อด้วยความสงสัย
"ใจร้ายแค่ไหนคะ?"
ม่านฝันกลืนน้ำลายลงคอ... หัวใจของเธอบีบรัดแน่น
"...ใจร้ายที่สุดเลยค่ะ"
ใจร้ายพอที่จะทำให้เธอเจ็บปวดจนแทบลืมหายใจ…
ใจร้ายพอที่จะทำให้เธอต้องทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง…
ใจร้ายพอที่จะทำให้เธอต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพัง...
และใจร้ายพอที่จะทำให้เธอ... ยังคงร้องไห้ให้เขาทุกค่ำคืน
"คุณแม่ข๋า..."
